Łańcuch miłości

Pewnego dnia w roku 1948 samotna zakonnica, rezygnując ze względnego bezpieczeństwa szkoły loretańskiej w Kalkucie, wyszła na ulice miasta, żeby żyć razem z najbiedniejszymi z biednych i wkrótce powołać do życia nowe zgromadzenie zakonne. Dzisiaj misja Matki Teresy, która zaczęła się tak skromnie w jednym z najnędzniejszych slumsów Indii, ogarnęła swoim zasięgiem cały świat. Po założeniu Zgromadzenia Sióstr Misjonarek Miłości w 1963 roku powstało również zgromadzenie męskie, kontemplacyjne grupy obu zgromadzeń oraz zostały nawiązane duchowe związki z przeszło czterystoma wspólnotami zakonnymi, a także współpraca z blisko 800 000 świeckich pomocników na całym świecie. Matka Teresa, choć bynajmniej tego nie pragnęła, otrzymała wiele odznaczeń, między innymi tak liczące się wyróżnienie jak Pokojowa Nagroda Nobla, którą przyjęła jako ktoś „niegodny tego zaszczytu”, lecz „z wdzięcznością w imieniu biednych, głodnych, chorych i samotnych”. „Powodzenie tej działalności – powiedziała z naciskiem – nie jest zasługą moją, lecz innych.” Ona sama „jest tylko małym ołówkiem w ręku Boga”, a tajemnicą jej dotychczasowych wielkich osiągnięć wiara „w niezawodną pomoc Opatrzności Bożej”, modlitwę, czyli rozwiązanie każdego pozornie nierozwiązalnego problemu, i ustawiczne przekonanie, że jest tylko przekazicielką specjalnej miłości, jaką Bóg darzy cierpiących biedaków na całym świecie.