Pobożność ludowa jako wyraz inkulturacji wiary...

Jeśli chodzi o pobożność ludową, spośród możliwych określeń i interpretacji22,
w niniejszej rozprawie przyjmuje się definicję Kongregacji Kultu
Bożego i Dyscypliny Sakramentów z 2001 roku. Dyrektorium o pobożności
ludowej i liturgii23 definiuje ją jako „manifestacje kultyczne o charakterze
prywatnym lub wspólnotowym, które w ramach wiary chrześcijańskiej są
przeważnie wyrażane nie na sposób liturgii, lecz w formach wywodzących
się z ducha poszczególnych narodów lub grup społecznych i ich kultury”
(DPLL 9). Dodaje się, że w pobożności ludowej przejawia się głód Boga,
a w wyznawaniu wiary manifestuje się moc poświęcania się i ofiarności aż
do heroizmu. Wyostrza ona zmysł pojmowania niewymownych przymiotów
Boga, takich jak: ojcostwo, opatrzność, obecność i dobroczynna miłość.
Przyczynia się także do narodzin we wnętrzu człowieka takich sprawności,
które rzadko się spotyka gdzie indziej, choćby: cierpliwości, świadomości
niesienia krzyża w codziennym życiu, wyrzeczenia się, życzliwości dla innych
i szacunku.